افرادی همچون محمد حنیف اتمر، معصوم استانکزی، جمعه خان همدرد و... که در مظان اتهام و در صدر بد سابقه ترین و پیشانی سیاه ترین مسوولان و مقام های فاسد قرار دارند؛ با نزدیک شدن هرچه بیشتر به ارگ ریاست جمهوری، ناآرامی را هرچه بیشتر به صفحات شمال تزریق می کنند.
بدخشان، بزرگ ولایت و امن ولایتی که حتی در ناامن ترین و ظلمانی ترین دوران حکومت وحشیانه طالبان، امن و بزرگ ماند و به لطف مجاهدان اش ذره ای با خطر سقوط مواجه نشد اینک روزگار متفاوتی را می گذراند.
آنهمه مجاهد و سردمدار جهاد و اعلان جنگ داده و جان بر کف برای خاک و خون و جان و مال و ناموس این مردم را چه شده است که چنین خموش و منفعل، سقوط ولسوالی های مرکز شمال در بدخشان را نظاره می کنند و دیگر هیچ؟
علیرغم تمام هشدارهایی که نمایندگان بدخشان در مجلس دادند و تمام انکارها و تکذیب های که فرمانده امنیه، والی، ولسوال ها، وزیر داخله و امنیت ملی کردند، ولسوالی های بدخشان یکی پس از دیگری سقوط می کنند و بدست مخالفان مسلح می افتند ابتدا یمگان و اینک راغستان.
اکثریت قریب به اتفاق اعضای حزب جمعیت اسلامی و نیز بی شمار از رهبران مجاهد را بدخشانی هایی تشکیل می دهند که در سال های جنگ تن به تن با طالبان از بدخشان دفاع کردند اما اکنون با دراز کردن دست تضرع و زاری بسوی انان درواقع راه را برای جمعه خان همدرد گشوده اند!
مقام های متهم به حمایت مالی و نظامی از مخالفان حکومت، از زمان انتصاب در پست های بلند امنیتی و عضو شدن در دایره اقارب اشرف غنی ناامنی را به صفحات شمال به گونه ای تزریق کرده اند که این بدخشان دیگر بدخشان نمی شود.
نسبت مستقیم سقوط ولسوالی ها در مناطق شمالی و ناامنی فزاینده در نقاط مختلف با انتصاب مبهم جمعه خان همدرد در سمت مشاور عالی رییس جمهور نیاز به هیچ توضیحات و اضافاتی ندارد مگر اینکه دست داشتن وی در نسل کشی ها و جنگ های داخلی را نادیده بگیریم.